امروز بعد از چند وقت رفتم اینستا... متوجه شدم دوستم که قرار بود بره استرالیا رفته...مقطع دکترا بورس شده بود. کمی دلگیر شدم که دیگه نمیینمش.. ولی وقتی پستش رو خوندم فهمیدم که هنوزم با اراده و استواره... دلم آروم شد، خدا بهش کمک کنه بتونه تنهایی و دوری از خانواده شو به خاطر رسیدن به هدفهاش تحمل کنه و برآیند بخش باشه... امیدوارم خدا یه همسر خوب بهش بده که جبران این همه سختی باشه. آخرین باری که اومد خونه مون بهم گفت پسر سومی رو بده به من، من دیگه هیچی نمیخوام ازین دنیا، میگفت این همه کار و درس و سختی دارم، یه همدم و همصحبت ندارم، یه بچه ندارم هنوز... ولی من داشتم به حقوق ماهی 25 میلیونش غبطه میخوردم! که اگه منم حقوق داشتمدچقدر اوضاع زندگی بچه هام بهتر بود... چه دنیاییه!!